Historie

De historie van Schaakvereniging "De Vrijpion"

De oprichting

In 1935 vond het hoogtepunt plaats in de Nederlandse schaakhistorie: Max Euwe werd wereldkampioen door de Rus Alexander Aljechin te verslaan met 15.5 - 14.5. Dit heuglijke feit was voor enkele Boxmeerse schakers aanleiding om een vereniging op te richten: De Vrijpion.


De vroege jaren

Van de eerste jaren is helaas niets bekend. Gedurende de oorlogsjaren en de eerste jaren daarna moet de vereniging in een winterslaap hebben verkeerd, waaruit ze eerst ontwaakte in 1949. Waarschijnlijk nam elk lid toen nog zijn eigen materiaal mee. Het jaar daarop werden acht schaakborden aangeschaft voor de prijs van ƒ 48,10; een enorme som gezien de totale begroting van ƒ 65,75!


Het tijdperk Kersjes/Zelten

In 1952 meldde Piet Kersjes zich aan, de man die de interne competitie in de vijftiger en zestiger jaren zou domineren. Bovendien betoonde hij zich zeer actief op het bestuurlijke vlak: hij bekleedde vele jaren verschillende functies in het bestuur en stond aan de wieg van de drie-provinciëncompetitie. Piet overleed in 1995 op de clubavond, achter het bord, in gewonnen stelling.

Ton Zelten leerde schaken van Piet Kersjes en werd in 1954 ook lid van De Vrijpion. Hij is later tien jaar voorzitter geweest, organisator van feestavonden (die bij hem thuis gehouden werden!), jeugdleider, kortom te veel om op te noemen. Ton is nog altijd een trouw bezoeker van de clubavonden en een niet te onderschatten tegenstander.


De laatste jaren

In 1970 werd een jeugdafdeling opgericht. Eind zeventiger, begin tachtiger jaren nam het ledenaantal stormachtig toe door het toestromen van jonge spelers uit Boxmeer en omstreken. Toon van Lanen uit Oeffelt was lange tijd de sterkste. Toen hij wegging, namen Huub v.d. Logt (Cuijk) en later Marco Huysmans (Zeeland) de fakkel over. Sinds de laatste in 2002 besloot niet meer aan de interne competitie deel te nemen, is de strijd om het kampioenschap weer helemaal open. De laatste jaren is het vooral een strijd tussen de spelers Piet Hendriks en Luuk Saris die elkaar weinig toegeven.